Where is my plane?!

No cóż. Poświęcę osobnego posta na....moje walizki :P Tak, nareszcie doszły. Oczywiście nie bez problemów, bo w moim przypadku takowe zawsze muszą się pojawić. W sklepie internetowym pisało jasno i wyraźnie: dostawa w ciągu 1-3 dni roboczych, a u mnie co? Mija tydzień i nic. Paczka wciąż nie przychodzi.:/ Jak się okazało,kurier zapomniał wziąć jej z magazynu ( zresztą facet trochę nieogarnięty, no bo żeby próbować wejść do domu przez okno balkonowe, a nie jak człowiek drzwiami ?! ). Cóż wybaczam, bo mam już swoje śliczne, czerwone walizeczki :)) Niby taka mała rzecz, a ile radości :D I pomimo, że wciąż nie bardzo do mnie dochodzi to wszystko, to mając już w co się zapakować, jakoś bardziej wszystko staje się realne :)

Jeśli chodzi o kolor, to przyznam szczerze, była to trudna decyzja :P W końcu skoro wydaję już tyle kasy, to może tak chociaż fajnie by było, żeby to nie był nudny czarny. Ogólnie strasznie chorowałam na błękitną walizkę Anny Lewandowskiej z reklamy T-mobile. Po dłuuugich szukaniach mam! znalazłam! Ale pojawił się dylemat wziąć te czy inne tej samej firmy ale tańsze, aktualnie w promocji. Stwierdziłam, że nie będę tak przesadzać z tym kolorem i wybór padł na przecenione-czerwone. Przynajmniej będę miała buty pod kolor i problem obuwia na lot sam się rozwiązał (bo grunt to mieć plan) :P Przykre jest to, że jednak nie "poczuję się jak Lewandowska" ale jak to Marta stwierdziła "co tam Lewandowska, poczuję się jak Sierocka" :D    

Tak więc pozostało mi siedzieć i czekać 40 dni na mój samolot ;-)

 Przy okazji, test na wytrzymałość został przeprowadzony :D 

Mam cię!

Powiadamiam, iż od dzisiejszego pięknego dnia zostałam właścicielką pięknej, nowiutkiej i jeszcze nieużywanej wizy :)))

Pomijając drobny szczegół, że zdjęcie istnie kartotekowe, to i tak jest to jedno z najpiękniejszych rzeszy jakie można dostać. W zasadzie jest to nalepka (kosztująca 500 zł!!) , przyklejona na jedną ze stron paszportu, a nie kolejny plastik do kolekcji :P ale co mi tam, za tą naklejkę jestem w stanie dać kolejne 500zł.
Tak więc, przed wylotem do Sanów już nic nie jest w stanie mnie powstrzymać!!! Walizki zamówione, prezenty obmyślane i w połowie kupione ( no dobra w 2/6) czyli przygotowania w pełni :))


 Nie mogę wyzbyć się słów piosenki, która ostatnio mnie prześladuje :D

"First when there's nothing 

 but a slow glowing dream 

 that your fear seems to hide 

 deep inside your mind. (...)

 What a feeling. 

 Bein's believin'. 

 I can have it all, now I'm dancing for my life. 

 Take your passion 

 and make it happen. 

 Pictures come alive, you can dance right through your life. (...)" 

I got it!!!!

O taaak! wczorajsza wizyta w ambasadzie zakończyła się zgodą na wydanie wizy! Jakie to wspaniałe uczucie kiedy wiesz, że już chyba nic, nie może ci stanąć na drodze do spełnienia marzeń. Nareszcie, po całym długim i męczącym procesie zbierania papierów, składania aplikacji, przez czekanie na PM, rozmowy z rodzinami i składania dokumentów wizowych, w końcu mogę odetchnąć głęboko i wykrzyczeć UDAŁO SIĘ!!!! I chociaż wiem, że jeszcze masa rzeczy do zrobienia przede mną, czyli kupowanie walizek, prezentów, pakowanie itp. itd., to nic nie znaczy, bo mając już najważniejsze, czyli samą aprobatę rządu amerykańskiego ( chyba nie przemyśleli tej decyzji dość dokładnie, pozwalając przekroczyć mi granice swojego państwa, bo tak łatwo się mnie nie pozbędą- jestem jak wirus, raz zainstalowany, nie do wyzbycia :D) jestem w stanie lecieć tam tylko z najpotrzebniejszymi rzeczami, spakowanymi w jednorazową siatkę ( I'm just kidding, of course :P)

Ambasada wygląda całkowicie inaczej niż ją sobie wyobrażałam. Tak naprawdę jedyne, co może potwierdzić, że jesteśmy we właściwym miejscu, jest słabo widoczna flaga ( Marta, przy swojej ślepocie, początkowo jej nie dostrzegła, choć ta do najmniejszych nie należy :D) oraz wypasione i ogromniaste, jak na Amerykanów przystało, samochody =D Przychodząc na miejsce, przed czasem oczywiście, oczekiwałam tego słynnego już tłumu ludzi i ku mojemu zaskoczeniu....zonk, wokół budynku pustka. Nie powiem, zestresowałam się troszeczkę, w końcu wszyscy pisali o tych tłumach. Na szczęście, okazało się, że wejście dla samych zainteresowanych, jest od innej strony, ( no jasne, bo Magda VIP to głównym, jak konsulowie, to by sobie wchodziła) a tam już gromadę ludzi, choć niewielką, spotkałam. Udało mi się wejść przed czasem. Wiadomo, wszystkie etapy poprzedzające rozmowę trzeba było przejść. Na szczęście wszyscy byli bardzo mili, a zwłaszcza pani ściągająca odciski palców, która uroczo starała się wydukać cokolwiek w naszym języku :) Do tej pory nie rozumiem ekscytacji z jaką zareagowała na moje nazwisko ( czy ja o czymś nie wiem? może już jestem znana wśród Amerykanów i biedactwa oczekują mnie z niecierpliwieniem? :P). No nic, zostałam jeszcze pochwalona przez tąże panią, że mój "finger prints is perfect", no ba! bo jak kto się leni od 4 tygodni, to i palce ma zadbane :P Jeszcze tylko karteczka z numerkiem i czekanie. Czas ten powinnam poświęcić na przeczytanie kartek z prawami, jakie przysługują mi w USA, lecz po pierwszych 2 linijkach, znudzona, zrezygnowałam. ( Powtórka ze szkoły - zamiast powtarzać przed lekcją do sprawdzianu, lepiej odłożyć zeszyt i stwierdzić, że przecież to wszystko jest logiczne :D). Poza tym, na ekranach telewizorów leciały o wiele bardziej interesujące rzeczy, no bo w końcu nie łatwo zignorować Amerykanina starającego się powiedzieć "jajecznica ze szczypiorkiem" lub " dziewięćdziesiąt-dziewięć groszy". Co mnie zdziwiło, to to, że przez cały czas oczekiwania na swoją kolej, byłam całkowicie spokojna, a nawet pewna, że wizę mi przyznają. Kiedy na wyświetlaczu pojawił się mój numerek, spokojne podeszłam do okienka. Siedziała w nim kobieta, w sumie z wyglądu typowa amerykanka, była naprawdę uprzejma. Uśmiechnęła się jeszcze bardziej, gdy zobaczyła cel mojej wizyty. No i się zaczęły pytania, standardowe czy mam doświadczenie z dziećmi, iloma będę się zajmować i w jakim są wieku, czy miałam kontakt z moją host rodziną (pytanie beznadziejne, jak dla mnie. Nie, na pewno w ogóle z nimi nie rozmawiałam i od tak sobie się wybraliśmy), co mam zamiar robić po tym roku? i co mnie zaskoczyło, to pytanie: Co bym zrobiła gdyby dziecku utknęło np. jedzenie w przełyku? uhu i teraz czy rękoczyn Hemlicha to po ang tak samo jak po polsku?!- tak więc trzeba było ładnie pani zademonstrować hah jak się kobiecina ucieszyła :P oprócz tego, musiałam jej jeszcze pokazać jakieś referencje, czyli uff, że jednak zabrałam wszystko ze sobą :) Pani konsul powiedziała, że zazdrości moim dzieciom tak fajnej au pair ( ahh ten mój urok osobisty, czyli czytaj - włącz cukrowanie jak czegoś chcesz :P), życzyła mi udanego pobytu w Stanach i coś jeszcze, ale szczerze, to jej już nie słuchałam, tylko patrzyłam się w nią, z wielkim bananem na twarzy.

No i chyba już tradycyjne zdjęcie :))

100 things to do in my life cz.1

Dość popularna lista, tworzona przez wiele osób. Osobiście chciałam już takową stworzyć już dawno, ale szczerze to nigdy nie widziałam w tym głębszego sensu. Większość z tych rzeczy wydawała mi się marzeniem niemożliwym do spełnienia, podobnymi do marzenia wygrania w toto lotka, no bo przecież każdy o tym marzy, ale i wszyscy jesteśmy świadomi tego, że prawdopodobieństwo trafienia 6 (pod warunkiem, że w ogóle kupimy los :P) jest równe 1 do 13 983 816 (sprawdziłam :D), czyli tak naprawdę nikt w to nie wierzy. Na szczęście ostatnie wydarzenia sprawiły, że śmielej spojrzałam na swoje pragnienia i myślę, że wyjazd do USA, co również jest jednym z moich największy marzeń, pozwoli mi spełnić niektóre z nich.
Są to obrazki ściągnięte na żywca z internetu, dlatego numerki u góry, nie są wyznacznikiem ważności dla mnie :)

        I tak to już niedługo się spełni!!!a jeszcze tak niedawno wydawało się takie nieosiągalne :))

Jestem świadoma tego, że będę się straaasznie bała, ale w końcu żyje się tylko raz 

 spontaniczność z odrobiną szaleństwa :)

Bo o tym marzy każda kobieta :P

W planach na najbliższy rok już jest 

I jeszcze najlepiej wśród koralowców i w takiej wodzie

 To jest zdecydowanie moje MUST HAVE bez którego stanów nie opuszczę 

a tam:

and

 i zagrać w pokera, ale najpierw się go nauczyć 

Bo teraz naprawdę wydaje mi się to możliwe 

Są trzy miejsca na świecie, gdzie chociaż raz w życiu chciałabym przeżyć nowy rok:

1) NYC, time square i zobaczyć ową kulę właśnie 

2) Sydney, Australia, bo tam są najpiękniejsze fajerwerki

3) plaża w Rio de Janerio, właściwie nie wiem czemu :) 

taki sobie skutek uboczny bycia au pair in America :P

zdecydowanie z mostu nad rzeką :D

najlepiej w Rzymie 

absolutnie, nie położę się do grobu dopóki nie ujrzę na własne oczy

  moje ostatnie odkrycie 

trochę z przymrożeniem oka ;))

właśnie takim busikiem po Europie!! paczka znajomych i w drogę :D 

(chyba młodości mi niestarczy : //)

o taaak, np. gdzieś w Tennessee 

byleby tylko opanować koordynację ruchową

mimo, że ogromny ze mnie zmarźlak XD

może już za ok. 4 mieś 

a co tam, ze już dzieckiem nie jestem 

może kiedyś się taka nadarzy

bo to jedno z TYCH miejsc, które zobaczyć trzeba

chyba jedyne wodne stworzenie, które uwielbiam :))  

no cóż, nie poradzę, że chcę :/

Pierwsza 30 już jest. Kolejne jak coś wymyślę, a jak na razie to czekam na spełnienie pierwszej rzeczy :D

Money,money,money......

Już bardzo powolutku nadchodzi czas zapłaty za agencję, kupowania prezentów i wszystkiego co  na wyjazd potrzebne. Po ostatnim podliczeniu tego co wydałam i jeszcze dopiero wydam, można złapać się za głowę. Tak to w realiach funkcjonuje, że to co nam w reklamach ładnie przedstawiają, jako niesamowitą ofertę, cena prawie jak za pół darmo, to później okazuje się, że ostateczny koszt znacznie różni się od początkowego. I tak również jest w tym przypadku. Czytając kolorowe broszurki jesteśmy pod wrażeniem, bo jedyne ile musimy zapłacić to 1400 zł (podaję w zaokrągleniach) za agencję plus wiza i zaświadczenie o niekaralności. Wydaje się bajka, 2000 zł i jedziemy do Stanów! Niestety, po dodaniu wszystkich pobocznych kosztów, początkowe 2000, znacznie wzrasta :/ Tu absolutnie chcę zaznaczyć, że nie chcę narzekać, bo ostatecznie to i tak baaaardzo tanio jak za taki wyjazd i wszystkie pozostałe wydatki nie są winą agencji, programu czy czegoś, ale jednak warto się przygotować, że trzeba przygotować więcej pieniędzy :D Czyli tak:

• agencja - 1400 zł
• wiza - ok.500 zł (w zależności od kursu waluty)
• opłatę za rozmowę w konsulacie, na szczęście, wnosi agencja (tak jest bynajmniej w APIA :)) to koszt 35$ czyli na polskie jakieś 110 zł
• międzynarodowe prawo jazdy - 35 zł
• paszport ( jeśli ktoś nie posiada ) - 140 zł
• zdjęcia do wizy - 20 zł
• dodatkowe ubezpieczenie ( wolę nie ryzykować, bo znając własne szczęście, z podstawowym, nogę złamałabym już na płycie lotniska w NYC, a przyjemność spotkania się z dr. House mogłaby mnie sporo kosztować :P) - 1300 zł                            To wszystko jeśli chodzi o podstawowe koszta, czyli sumując ok.3500 zł

Teraz te które ja ponoszę mimochodem, czyli wyjazd do Wawy 300 zł, walizki (obym się zmieściła w 500 zł , bo kto by pomyślał, że to ustrojstwo takie drogie?? :)), prezenty dla host family i tu zadanie zagadka bo nie mam pojęcia co im kupić :/ ale spokojnie mam jeszcze dwa miesiące :D tu pewnie wydam kolejne 300 zł, licząc, że moja rodzinka jest 5-osobowa (zazdroszczę tym co jadą do 3-osobowej ), nieobowiązkowe ale mile widziane przynajmniej 200$ czyli kolejne 600-700 zł. No i na końcu NASZE WYDATKI :D czyli temat rzeka. No bo niby wszystkie czytamy na blogach żeby nie kupować żadnych nowych ciuchów bo i tak je na miejscu będziemy musiały wyrzucić już po pierwszym wypadzie na zakupy, no ale nie wiem jak i kogo, ale mnie kusi "podreperowanie" przed wyjazdem garderoby, no bo jak to, przecież orientation to 4 dni w NYC! no to trzeba jakoś wyglądać :D 

Tak więc po ogólnym, orientacyjnym podliczeniu w przybliżeniu (bez ciuchów itp.) wychodzi jakieś 4000-5000 zł w zależności kto gdzie mieszka :) Co nie zmienia faktu, że i tak warto!

     

małe motywatorki :)

Myślę, że nie ma nic przyjemniejszego, niż zostać pokochanym przez swoje przyszłe host dzieci zanim jeszcze tak naprawdę zdążą cię poznać :) Tak jest właśnie w moim przypadku. Troszeczkę zrezygnowana i zmęczona próbą rozszyfrowania o co tak właściwie chodzi w tych całych papierach wizowych, dostałam od moich dzieci niezłego "kopa" motywacyjnego, aby ruszyć tyłek i zacząć działać. Otóż jeszcze w maju, późnym wieczorem, dostałam od nich wiadomość (przesłaną przez ich obecną aupair :)) z przeuroczymi nagraniami, w których mówią jak bardzo czekają na mnie i nie mogą się doczekać, żeby mnie zobaczyć :')) powiem szczerze STRASZNIE SIĘ WZRUSZYŁAM :D miałam ochotę wstać natychmiast, polecieć tam i ich wyściskać :))
Oprócz tego dostałam jeszcze zdj. Tu wstawiam dwa (dla ochrony danych "obcięłam" głowy :P)

  
Rysunek małej Q. Jakby ktoś przypadkiem nie dostrzegł oczywistego podobieństwa - po prawej to ja :P

                                                      "I LOVE YOU MAGDA"

wiza + Magda = masakra

I przyszły. W jakiś tydzień po zatwierdzeniu rodziny przyjechał kurier z "paczką" ( przy okazji spóźniłabym się przez to prawie na maturę, ale co tam matura, jak USA jest tak blisko :P). Początkowa ekscytacja znikła równie szybko jak się pojawiła, bo po przewertowaniu małego stosiku papierów, stwierdziłam, że tak właściwie to jestem, nie owijając w bawełnę, w czarnej dupie, co innymi słowy znaczy, że nie mam pojęcia co z tym fantem zrobić dalej. Koperta wylądowała na parapecie, czekając cierpliwie na zakończenie matur ( bo przecież najlepsze co można zrobić, jak nie wiadomo jak coś zrobić, to odłożyć to na później :D). Niestety, czas leci nieubłaganie i chcąc nie chcąc nadszedł czas na koleje podejście. O dziwo, przez ten czas żadnej wiedzy mi nie przybyło i znów patrzałam się w kartki jak ciele na malowane wrota. Ale, że zegar wciąż tykał, trzeba było ruszyć "swoje kontakty" i w rezultacie zasypałam, biedną konsultantkę Anię, tuzinem e-maili :D
Tak więc dziewczyny, które jeszcze nie wiedzą:

1.Wśród przesłanych "karteczek" jest dok. DS-2019 (łatwo rozpoznać, bo jest dziki, jak większość urzędowych dok.- sztuk 2 :)) i jego, dzięki bogu, nie wypełniamy, tylko ładnie podpisujemy.

2.Idziemy do fotografa i robimy sobie zdj wizowe (chyba jedyna rzecz, która przyszła mi z łatwością)

3.Wchodzimy na str. ambasady, dokładnie TUTAJ i wypełniamy dok. podajże DS-160 czy 190 i UWAGA dokładne instrukcje jak go wypełnić znajdziecie pośród gąszczu innych papierów z koperty (tak bynajmniej jest w APIA), jak się już chyba każdy domyślił, ja zdołałam to przeoczyć, ale pocieszam się, że nie tylko ja :)

4.Trzeba dokonać płatności. Więc znów trzeba pobawić się on-line w zakładanie konta KLIK i przelewamy lub jakkolwiek inaczej kasiurkę :) pomocne będą te strony KLIK oraz KLIK i może jeszcze ta KLIK

5.Umówić się na wizytę można dopiero po zaksięgowaniu przez nich dokonania wpłaty, czyli najprawdopodobniej kolejnego dnia. Nie traćcie pieniędzy i nie dzwońcie do ambasady aby ustalić dzień rozmowy- wszystko można zrobić na założonym wcześniej profilu.

No i to by było na tyle jeśli chodzi o formalności związane z wypełnianiem wniosku wizowego. I gdybym od razu wiedziała po kolej, co robić to jestem pewna, że wszystko poszłoby sprawniej :) a nie, dostajesz kopertę z papierami i się ciesz. Więc boć tu człowiecze mądry.

Mój dzień sądu przypada na 18 czerwca, ale rozważam opcję czyby nie pojechać bezpośrednio do Obamy, no bo w końcu po coś tu przyjechał i jak już jest, to niechże zrobi coś pożytecznego :D